ASUS ROG Ally vs ROG Ally X – porównanie. Czy warto dopłacić za nową wersję?

ASUS w segmencie handheldów proponuje dwa modele – są to ROG Ally oraz mocniejszy ROG Ally X. Czy jednak nowa konstrukcja wnosi na tyle istotne usprawnienia, że warto dopłacić, aby pozyskać wydajniejszą konsolę? I tak, i nie. Sprawa w przypadku „rogalika” jest bardziej złożona, dlatego spieszymy z odpowiedzią, aby w razie zakupu tej konsoli móc podjąć świadomą decyzję.

Konstrukcja i ergonomia

ROG Ally był pierwszym handheldem w portfolio ASUS-a, ale pomimo całkiem ciepłego przyjęcia gracze zaczęli coraz częściej doświadczać pewnych problemów z tą konsolą. Dlatego w późniejszym czasie ASUS wydał ulepszoną wersję ROG Ally Z1 Extreme z mocniejszym procesorem oraz najbardziej dopracowaną edycję o nazwie ROG Ally X.

Jedna z poważniejszych zmian w przypadku tej mocniejszej konsoli dotyczy jej konstrukcji – dodano zaokrąglone, głębsze uchwyty i szersze ramiona, dzięki czemu gra się na niej wygodniej przez dłuższy czas. Panel przycisków ABXY został lekko przesunięty, a drążki analogowe zyskały mniejszy luz. W Ally X zastosowano także nowy, 8-kierunkowy D-pad oraz dwa mniejsze, programowalne makroprzyciski.

Oba modele odziedziczyły ten sam 7-calowy ekran IPS o natywnej rozdzielczości Full HD (120 Hz, ok. 500 nitów, FreeSync). Liczby pikseli nie zwiększono, ponieważ ASUS uznał, że już pierwsza matryca była wystarczająca. Panel wciąż jest pokryty szkłem Gorilla Glass Victus z powłoką DXC. Głośniki stereo zostały lekko ulepszone – większe komory rezonansowe w Ally X poprawiają dynamikę dźwięku.

ASUS ROG Ally Z1 Extreme i ASUS ROG Ally X – porównanie techniczne

Wnętrze sprzętowe: RAM, pamięć, chłodzenie oraz porty

Największe różnice techniczne to pamięć operacyjna i dysk. ROG Ally oferuje 16 GB LPDDR5 (6400 MHz), podczas gdy wersja X ma 24 GB pamięci LPDDR5X (7500 MHz). Dodatkowe 8 GB pamięci współdzielonej w połączeniu z szybszym RAM-em pozwala w pełni wykorzystać potencjał GPU i zmniejszyć zapotrzebowanie na twarde swapy, psujące płynność gry.

Dysk M.2 w wersji X to 1 TB SSD w standardzie 2280 PCIe 4.0 – łatwiejszy do wymiany niż format 2230 w oryginale. W standardowym Ally domyślna wersja to 512 GB w formacie 2230. Układ chłodzenia w Ally X obejmuje dwa wentylatory z 77 łopatkami (w oryginale 47), dodatkowe tunele wentylacyjne i większy wylot powietrza, co przełożyło się na niższe temperatury i mniejszy throttling, czyli proces obniżania wydajności procesora lub karty graficznej w celu zapobiegania przegrzewaniu się.

Standardowy model ma jeden port USB-C (kompatybilny z ładowaniem i DisplayPort), a także starszy port XG Mobile do eGPU, który nie cieszył się popularnością. W Ally X usunięto go i zastąpiono dwoma USB-C, w tym jednym zgodnym z USB 4/Thunderbolt 4, co pozwala na jednoczesne ładowanie i podłączenie akcesoriów lub zewnętrznego ekranu. Oba modele obsługują Wi-Fi 6E i Bluetooth 5.2 – w wersji X nie ma zmian w tych parametrach.

Zużycie energii i bateria

ROG Ally dysponuje ogniwem 40 Wh, co przekładało się na maksymalnie około 1–1,5 godziny gry w trybie Performance lub Turbo. Ally X z baterią 80 Wh pozwala na nawet dwukrotnie dłuższe sesje: około 2–3 godzin w tych samych trybach. Latem w recenzjach notowano około 2 godzin i 10 minut w wymagających tytułach.

Wydajność baterii w obu konsolach jest jednak mocno uzależniona od gier, w które gramy. Jeśli są to tytuły indie z prostą grafiką 2D, czas ten jest znacznie dłuższy niż w przypadku produkcji wysokobudżetowych z zaawansowaną, trójwymiarową oprawą. Ładowanie w Ally X zajmuje ok. 1 godziny i 46 minut, w oryginale – niecałą godzinę.

Wydajność: ROG Ally vs ROG Ally X

Najważniejszym aspektem jest jednak kwestia wydajności – czy ROG Ally X oferuje tak duży skok, że opłaca się do niego dopłacić znaczącą kwotę, zamiast wybrać zwykłego ROG Ally? To zależy. W przypadku gier niezależnych oraz tych dostosowanych do Steam Decka różnice w wydajności nie będą aż tak duże.

Sytuacja zmienia się, gdy uruchomimy duże, wysokobudżetowe tytuły – w tym przypadku ROG Ally X osiąga lepsze wyniki, ale nie zawsze są one nieporównywalnie wyższe. Zestawmy ze sobą trzy różne gry:

• Black Myth: Wukong – Ally X (FSR+) osiąga średnio 59 FPS; oryginalny Ally zaledwie 32 FPS.
• Ghost of Tsushima – X: średnio 62 FPS (FSR+); oryginał: 57 FPS.
• God of War: Ragnarök – X: średnio 44 FPS; oryginał: 42 FPS.

Nie licząc Wukonga, możemy zauważyć minimalny wzrost wydajności. Warto jednak pamiętać, że w przypadku handhelda bywa to cienka granica między płynną rozgrywką w 60 kl./s a stabilną zabawą w 30 FPS. Kluczowe jest więc pytanie, w jakie gry chcemy grać na ROG Ally.

Szersze testy są dostępne w materiale wideo poniżej:

System operacyjny oraz własne doświadczenia

Oba urządzenia działają pod kontrolą systemu Windows 11 i obsługują dowolne platformy (Steam, Epic, Game Pass, GOG itp.). Początkowo model X miał nowszy interfejs Armoury Crate SE 1.5 z dodatkowymi opcjami personalizacji biblioteki i układu UI, lecz aktualizacja została udostępniona także oryginalnemu Ally. Ogólnie Windows 11, co prawda, przeszedł sporo modernizacji, ale to wciąż nie jest idealne rozwiązanie dla handheldów. 

Dlatego wybór konsoli ASUS-a powinien być podyktowany pewną znajomością komputerów, aby w przypadku ewentualnych problemów poradzić sobie z ich naprawą. Niestety, nie mamy tutaj tak sprawnej nakładki jak SteamOS czy rozwiązania od Nintendo. Przekłada się to także na ogólne odczucia z zabawy, chociaż Armoury Crate robi, co może, aby była ona stabilna i bezawaryjna.

Jeśli jednak przełkniemy nieco tej systemowej goryczy, dostajemy wygodny oraz przyjemny sprzęt. W obu modelach ułożenie dłoni jest komfortowe, a ciężar nie przeszkadza ani nie męczy rąk. Osobiście wybrałem ostatecznie ROG Ally X – nie tylko z powodu podzespołów, lecz także wspomnianych zmian konstrukcyjnych. Większa bateria to też spory plus, ale nie będę ukrywał, że częściej gram podłączony do zasilania – wygodnie ułożony na łóżku bądź w ulubionym fotelu.

Handhelda ASUS-a wykorzystuję, aby nadrabiać zaległości w mniejszych grach, i w tych warunkach sprawdza się on idealnie. Ogrywałem Cyberpunka 2077 czy Clair Obscur: Expedition 33, ale w obu tytułach musiałem pokombinować z ustawieniami graficznymi. Cudownie natomiast działały mniejsze gry, jak Neva, Stardew Valley czy nawet Marvel Rivals. 

W przypadku wyjazdów bateria wytrzymuje te 2–3 godziny, co jest dla mnie wystarczające. Nieraz ładowałem sprzęt, używając powerbanka lub po prostu dołączonej do niego ładowarki. Zużycie energii jest także uzależnione od trybu, w jakim uruchamiamy ROG Ally – w przypadku maksymalnej wydajności odczucia z rozgrywki rosną, ale kosztem wyższej temperatury, hałasu oraz zużycia baterii. Dlatego częściej gram po kablu dla zwiększenia wydajności oraz mniejszego zużycia baterii. 

Podsumowanie – który „rogalik” będzie smaczniejszy?

Sporym minusem jest jednak jego wysoka cena, dochodząca do prawie 4000 złotych. Jak na konsolę mobilną, która i tak miewa problemy z nowszymi tytułami, jest to kwota mocno przeszacowana. Gracze wielokrotnie zaznaczali, że cena nie jest adekwatna do możliwości Ally X, więc warto mieć to na uwadze.

W przypadku ROG Ally Z1 dostajemy całkiem solidny balans między jakością a ceną oraz produkt mogący konkurować ze Steam Deckiem. Znowu jednak powraca pytanie, w jakie gry chcemy grać, bo możemy boleśniej odczuć ograniczenia sprzętowe w porównaniu do modelu ROG Ally X.

Na koniec warto pamiętać, że obie konsole działają na Windowsie 11 – systemie operacyjnym nie do końca przystosowanym do handheldów. Dlatego okazjonalnie zdarzają się na nich błędy oraz problemy, które trzeba rozwiązywać dzięki znajomości oprogramowania. Niestety, nie mamy tutaj tak dopracowanej nakładki jak SteamOS, która załatwiłaby ten problem.

Poza tym jednak dostajemy świetne maszynki do mobilnego grania. Przed wyborem modelu warto tylko uświadomić sobie, co jest naszym priorytetem.

Obecnie ROG Ally X oferuje najwyższą wydajność wśród handheldów oraz pozwala na zamianę go w pełnoprawny komputer. Tylko on sprosta najbardziej wymagającym grom AAA w wymiarze mobilnym.

Z kolei ROG Ally Z1 to zrównoważona konsola przeznaczona do mniejszych tytułów indie oraz starszych produkcji, które niekoniecznie potrzebują tak dużej mocy obliczeniowej.